سرمایه گذاری در بازیافت بطری پت

سرمایه‌گذاری در بازیافت پت، حلقه مفقوده سودآور

بازیافت بطری پت

بطری‌های نوشابه، آب معدنی و نوشیدنی‌های دیگر پس از مصرف، به دلیل اینکه از نظر زیست‌محیطی مشکلاتی نظیر: اشغال فضای زیاد در مراکز دفن را به دنبال دارند و از نظر زیبایی شناختی نیز مشکل ساز خواهند بود، از این رو احتیاج به مدیریت صحیح داشته و بهترین راه برای مواجهه با این نوع پسماندها، بازیافت این ظروف (پت) می‌باشد.

سرمایه‌گذاری در صنایع بازیافت از جمله مباحثی است که بارها و بارها در صفحه فرصت سرمایه‌گذاری به آن پرداخته شد. در خصوص کلیت سرمایه‌گذاری در صنایع بازیافت، تولید برق از زباله، سرمایه‌گذاری در تولید کاغذ بازیافتی و خمیرکاغذ، برای مخاطبان این صفحه ارائه شد.

یکی از زیر بخش‌های اولویت‌دار که جزو سودآورترین حوزه‌های این صنعت معرفی می‌شود بازیافت مواد پلیمری است که عموما تحت عنوان ضایعات پت (PET) شناخته می‌شود. کاربرد‌های فراوان پت‌ها در بخش‌های مختلف تولیدی باعث شده تا توجه بیشتری نسبت به مدیریت و بازیافت این مواد شود. امروزه از این مواد در تهیه آلیاژ‌های همراه با پلیمر‌های دیگر، تهیه وسایل ورزشی، ابزار‌های باغبانی، کالاهای الکتریکی و الکترونیکی، خودروسازی، ساخت الیاف مصنوعی جهت تولید انواع کیسه‌خواب‌ها، فرش‌، پتو‌، عایق‌گذاری لباس و… استفاده می‌شود.

همچنین در صنایع بسته‌بندی استفاده از این مواد بازیافتی کاربرد ویژه‌ای دارد. از این رو سرمایه‌گذاری در آن می‌تواند علاوه بر جنبه‌های سود‌آوری برای صاحبان سرمایه، اشتغال‌زایی مناسبی را در کشور ایجاد کند. در این مقاله بنا داریم جنبه‌های مختلف سرمایه‌گذاری در تولید الیاف مصنوعی از ضایعات پت را بررسی کنیم که پیش رو دارید.

فرآیند بازیافت پت

فرآیند کار به این صورت است که پسماند‌های پت پس از جمع‌آوری به محل کارخانه انتقال می‌یابد، در این مرحله پس از خرد شدن به وسیله آسیاب و تبدیل شدن به پولک‌های قابل تبدیل به گرانول، فرآیند شست‌وشو انجام می‌شود. گرانول‌های حاصل از این مرحله به‌عنوان مواد اولیه بسیاری از تولیدات لوازم خانگی، الیاف مصنوعی و… قابل استفاده است. در حال حاضر این ضایعات به‌صورت خام به کشور‌هایی نظیر ترکیه، چین و… صادر می‌شود.

الزامات سرمایه گذاری و سودآوری

در حال حاضر سرمایه‌گذاری در تبدیل این مواد اولیه بازیافتی به محصول نهایی قابلیت‌های بسیار مناسبی دارد و صاحبان سرمایه می‌توانند سرمایه‌های خود را در این بخش وارد کنند. برای شروع سرمایه‌گذاری ابتدا باید به دنبال زمین برای اجرای طرح مورد نظر باشید. از آنجا که مطالعات مکان‌یابی یکی از مهم‌ترین بخش‌های هر سرمایه‌گذاری به حساب می‌آید بنابراین جا نمایی طرح باید به‌گونه‌ای باشد که هم ورودی مورد نیاز مواد بازیافتی و پسماند‌های لازم تامین شود و هم به لحاظ هزینه‌های حمل‌و‌نقل صرفه اقتصادی داشته باشند.

برای سرمایه‌گذاری در این کار باید حدود ۴ هزار متر زمین در اختیار داشته باشید که حدود ۱۰۰۰ متر آن بنای مسقف برای سالن تولید و ۲۵۰ متر دیگر هم برای مجموعه اداری و نگهبانی و خدمات در نظر گرفته می‌شود. هزینه‌های خرید زمین بسته به منطقه‌ای که قصد سرمایه‌گذاری در آن را دارید متفاوت است لذا در خصوص این بخش سرمایه‌های متفاوتی می‌تواند مورد نیاز باشد.

علاوه بر این باید حدود ۳ ‌میلیارد تومان سرمایه برای شروع کار در نظر بگیرید. حدود یک‌میلیارد تومان باید برای ساخت‌و‌ساز‌ها، محوطه‌سازی و تاسیسات مجموعه کنار بگذارید. از باقیمانده سرمایه تا یک‌میلیارد برای سرمایه در گردش کار اختصاص می‌یابد و مابقی سرمایه هم صرف تجهیز سالن تولید و خرید ماشین آلات و تجهیزات شامل دستگاه‌های خرد کن، اکسترودل و ریسندگی خواهد بود. برای گرفتن مجوز‌ هم باید سراغ وزارت صنعت، معدن، تجارت و سازمان‌های متبوع آن بروید.

فرآیند گرفتن مجوز‌ هم حدود یک ماه به طول می‌انجامد. چنین مجموعه‌ای با ۳۰ نیروی کار قابل اداره است. در نهایت سود‌آوری حدود ۳۰‌ درصد دور از ذهن نیست. از الیاف تولید شده در این بخش می‌توان در تولید فرش ماشینی، پتو و… استفاده کرد.

بازارهای مناسب منطقه ای و مصارف داخلی

در حال حاضر بازار‌های منطقه‌ای بسیار مناسبی برای تولیدات این بخش وجود دارد و به جز ترکیه که سرمایه‌گذاری خوبی در این زمینه انجام داده و در شرایط فعلی یکی از خریداران اصلی مواد خام بازیافتی در منطقه است سایر کشور‌های منطقه می‌تواند بازار هدف محصولات صادراتی این بخش چه به‌صورت الیاف مصنوعی و چه به‌صورت محصول نهایی از جمله فرش قرار گیرد. این امر از مهم‌ترین فرصت‌های موجود برای سرمایه‌گذاری در این صنعت است.

اگر مدیریت پسماند به نحو مناسبی صورت گیرد می‌تواند زمینه‌های تولید و اشتغال بیشتر در کشور فراهم شود و ارزش افزوده مناسبی را در بخش‌های مرتبط ایجاد کند. مشکل اصلی سرمایه‌گذاران داخلی در ارزیابی، تحقیقات بازار و نیاز‌سنجی یک کسب‌و‌کار است و این موضوع نه تنها در این بخش بلکه در سایر فعالیت‌های اقتصادی هم مهم‌ترین تهدید سرمایه‌گذاری به حساب می‌آید و نتیجه این امر این است که امروز بیش از ۵۰‌ درصد واحد‌های تولیدی در شهرک‌های صنعتی به تعطیلی کشیده شده است.

ضرورت بازیافت بطری های پلاستیکی

مصرف انواع نوشابه در بطری‌های پلی استر (PET) به سرعت در حال افزایش است. تبلیغات سنگین برای متمایل ساختن مردم به مصرف این گونه نوشیدنی‌ها ( که به نظر می‌رسد تولید، نگهداری و عرضه آنها سودآور و ساده است) و نبود برنامه‌های آموزشی مناسب برای ترویج مصرف آب، شیر، دوغ و دیگر نوشیدنی‌های سودمند، ذائقه مردم به ویژه کودکان و نوجوانان را به نفع نوشابه‌های گازدار (کولاها) تغییر داده است.

ترویج افراطی روحیه راحت‌طلبی و هزینه‌دار نکردن مصرف بطری دورانداختنی هم سبب شده که مردم به جای خرید نوشابه در بطری شیشه‌ای، به خرید آنها در بطری‌های یکبار مصرف روی آورند. این در حالی است که تولید‌کنندگان، در کشور ما هیچگونه مسئولیتی در جمع‌آوری بطری‌های خالی ندارند و فقط با افتخار از افزایش تولید، «کارآفرینی» و در زمینه مسایل زیست‌ محیطی، حداکثر از گرفتن گواهینامه‌ها و تقدیرنامه‌های رسمی و درخت‌کاری در اطراف کارخانه سخن می‌گویند، همچنین به طرح بسیار ریزی که روی برچسب بطری‌ها چاپ شده و فردی را نشان می‌دهد که بطری را در سطل زباله می‌اندازد، اشاره می‌کنند! مصرف‌کنندگان، بطری‌های یکبار مصرف را با دیگر زباله‌ها مخلوط می‌کنند، یا آنها را در شهر و طبیعت رها می‌کنند.

آنان چون هزینه‌های مشخص و برگشت‌پذیری را برای بطری خالی نپرداخته‌اند، انگیزه مادی برای جمع‌آوری آن ندارند و چون بیشتر آنان از حداقل آموزش زیست‌محیطی بهره نبرده‌اند، احساس مسئولیت اخلاقی هم در رهاسازی آزادانه آن ندارند، از سوی دیگر چون کارخانه‌های بازیافت پی.ای.تی در کشور نیست (یا در همه جا و با ظرفیت کافی نیست) مصرف‌کننده دلیلی برای جداسازی اینگونه بطری از دیگر زباله‌ها نمی‌بینند.

بر این اساس درگیرساختن کسانی که در تولید و پخش بطری‌های پی.ای.تی ذی‌نفع هستند و با این هدف که هر کس که در چرخه تولید و مصرف بطری‌ها نقش دارد، باید سهم مسئولیت خود را در بازیافت آنها بپذیرد، می‌تواند در بازیافت این بطری‌ها کارساز باشد. تحقق این امر ذیل سه موضوع امکان‌پذیر است:

• متمایزکردن مصرف نوشیدنی با مصرف بطری.

• هزینه‌دارکردن دورریخت بطری.

• اقتصادی‌کردن جمع‌آوری و بازیافت بطری.

• تحقق بازیافت

بازیافت بطری‌ها، در پاره‌ای کشورها با تعیین قیمت (و گرفتن «گرویی») آغاز می‌شود. کسی که بطری را بازگرداند، پول کمتری برای مصرف آن می پردازد و هر کس که بطری را دور بیندازد، هزینه‌ای در مقابل آلود‌ه‌سازی پرداخته است. روشن است که مصرف چیزی که قیمت نداشته باشد، با اسراف و ریخت‌ و پاش همراه است.

در بازیافت، می‌توان از بطری‌های مصرف‌شده، بطری نو یا منسوج پلی‌استر و… تولید کرد. اگر امکان مصرف تمام بطری‌های بازیافت‌شده به علت پرهزینه ‌بودن تأسیس کارخانه‌های بازیافت در کوتاه ‌مدت میسر نباشد، می‌توان در کارگاه‌ها و کارخانه‌های کوچکتر و ساده‌تر آنها را خرد و برای صادرات آماده کرد.

توصیه های پایانی درباره بازیافت پت

نخستین عاملی که باید در سرمایه‌گذاری مدنظر قرار گیرد نیاز‌سنجی است و وقتی نیاز برای تولید محصولی یا سرمایه‌گذاری در بخشی از اقتصاد وجود داشته باشد ادامه کار با مشکلات کمتری همراه خواهد بود. با توجه به نیازی که در حال حاضر در این صنعت وجود دارد سرمایه‌گذاران باید اولویت خود را در تکمیل چرخه تولید و صادرات محصولات نهایی قرار دهند.وی ادامه می‌دهد: سرمایه‌گذاری بدون مطالعه و تحقیق و بررسی مانند قدم زدن با چشم‌های بسته در خیابان شلوغ است.

بنابراین هر آن ممکن است خطری سرمایه‌گذاری شما را تهدید کند و این عامل همان موضوعی است که نیمه تعطیل بودن شهرک‌های صنعتی در کشور را رقم زده است. در پایان با اشاره به فرصت‌های بی‌نظیر حضور در بازار‌های بین‌المللی و به‌ویژه بازار‌های منطقه‌ای: در شرایط فعلی یک تولید‌کننده باید برنامه‌ریزی خود را بر پایه تولید محصولی قرار دهد که کیفیت‌های لازم را برای رقابت در بازار‌های جهانی داشته باشد و برنامه‌ریزی برای احتساب سهمی از بازار داخلی یک اشتباه استراتژیک در سرمایه‌گذاری است.

منبع: behinsanat.com

برچسب ها

مطالب مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Close